Tentoonstelling van de week: The Making of Rodin
Ondanks al zijn sterke punten, wordt de show in de steek gelaten door een onnodig 'censurerende' houding ten opzichte van het onderwerp
De Burgers van Calais (1889): onvergetelijk
In 1899 organiseerde Auguste Rodin een beslist onconventionele tentoonstelling in Parijs, zei Rachel Campbell-Johnston in De tijden . Rodin (1840-1917) nam de beslissing om zijn werken in gips te tonen, een materiaal dat tot nu toe alleen werd beschouwd als een overgangsonderdeel van het proces waarbij een sculptuur van de tekentafel naar zijn voltooide staat in brons of marmer ging. De kunstenaar wilde zowel de fundamentele rol die gips speelde in de ontwikkeling van zijn gedurfde moderne visie benadrukken, als zichzelf als een eenzaam genie mythologiseren; want in tegenstelling tot gegoten brons, zou een werk in gips de afdruk van zijn hand dragen. De resulterende show was een warboel van figuren en fragmenten en maquettes, die de sfeer van het atelier van de kunstenaar oproepen. Het zou, zo stellen de curatoren van een nieuwe tentoonstelling in Tate Modern, het tempo bepalen voor de beeldhouwkunst in de 20e eeuw.
De EY-tentoonstelling: #TheMakingofRodin is nu geopend bij Tate Modern! Boek vandaag nog uw tickets - Leden gaan gratis mee. https://t.co/Q4bi7gLGJl De EY-tentoonstelling: #TheMakingofRodin maakt deel uit van The @EY_UKI Tate Arts-partnerschap. pic.twitter.com/wOkLKCcgcx
- Taat (@Taat) 18 mei 2021
In de eerste tentoonstelling die wordt geopend sinds de lockdown-beperkingen werden versoepeld, probeert het museum de sensatie van Rodins baanbrekende tentoonstelling te repliceren, met meer dan 200 werken, voornamelijk in gips. Het maken van Rodin bevat veel van zijn beroemdste sculpturen en herinnert ons eraan dat hij ongetwijfeld de meest innovatieve beeldhouwer van zijn tijd was.
In veel opzichten is dit een serieuze en geslaagde tentoonstelling, zei Alastair Sooke in De Daily Telegraph . Het bevat een appèl van Rodins grootste hits: verschillende gipsversies van The Thinker (1881) en een marmer van zijn onsterfelijke The Kiss (1901-04) zijn aanwezig en correct, evenals minder gevierde edelstenen zoals The Age of Bronze (1876-77), een verbazingwekkend soepele beeltenis van een jonge Belgische soldaat. Maar ondanks al zijn sterke punten, wordt de show in de steek gelaten door een onnodig censurerende houding ten opzichte van het onderwerp. De curatoren maken de fout om de kunstenaar te beoordelen op basis van onze hedendaagse mores. Het verraadt Rodin dat hij zich de klassieke beeldhouwkunst toe-eigent, die hij verzamelde. Een reeks ronduit erotische studies van naakte vrouwen gaat vergezeld van een bijschrift dat ons informeert dat de relatie tussen kunstenaar en model schril ongelijk was. Zo'n vingerkwispelen is zinloos en irritant: als je het werk niet leuk vindt, laat het dan niet zien.
De tragische muze (1894-1896)
Elke poging om in te gaan op de argumenten van de tentoonstelling is zinloos, zei Jonathan Jones in de bewaker . De curatoren doen een reeks pretentieuze en historisch ongeletterde beweringen over Rodins vermeende moderniteit, waarbij ze herhaaldelijk volhouden dat het fabrieksachtige systeem dat hij gebruikte voor het maken van gipsmodellen en bronzen afgietsels hem een directe voorloper maakte van 20e-eeuwse kunstenaars als Andy Warhol of Jeff Koons. In feite was dit gebruikelijk voor veel 19e-eeuwse beeldhouwers. De show biedt bitter weinig op het gebied van biografische context of iconografische analyse, en loopt daardoor het risico Rodins kunst verkeerd voor te stellen.
Toch genoten als een puur esthetische ervaring, het is een plezier van begin tot eind. Een van de hoogtepunten is een gipsafgietsel op ware grootte van The Burghers of Calais (1889), Rodin's onvergetelijke monument voor een groep 14e-eeuwse vrijwilligers die zichzelf aan de Engelsen hebben opgeofferd om hun stad te redden. Beter nog is een gipsmodel op ware grootte voor zijn buitengewone monument voor Balzac, dat de ronde romanschrijver vastlegt, gehuld in een enorme kamerjas. Intellectueel verward als het is, deze show is onmiskenbaar mooi.
Tate Modern, Londen SE1 ( www.tate.org ). Tot 21 november
