Isis-rampage: de geschiedenis zegt dat we de grenzen van Europa moeten beschermen
Als Isis, vanuit een staande start, Bagdad binnen een paar dagen kan bedreigen, dan is niets veilig
In 628 n.Chr. trok de Byzantijnse keizer Herakleios met zijn leger Perzië binnen, versloeg de sjah van de sjahs, plunderde zijn paleis en heroverde het Ware Kruis dat de Perzen (toen Zoroastriërs ) een paar jaar eerder in een gewelddadige antichristelijke uitbarsting uit Jeruzalem had gestolen. De Perzen, lange tijd bittere rivalen van de Byzantijnen, werden voor eens en voor altijd verslagen.
Toen Herakleios in het voorjaar van 630 terugkwam in Constantinopel, werd hij opgewacht door de hele bevolking, die naar buiten kwam om hem dansend van vreugde te begroeten. Hij gebruikte niet echt de precieze woorden missie volbracht, maar dat was de kern ervan. Niet alleen werd de dreiging tegen Constantinopel opgeheven, maar de christelijke heilige plaatsen waren nu weer in christelijke handen.
Een paar jaar later was de keizerlijke militaire elite zo zelfverzekerd dat ze weigerden de traditionele subsidies in goud en kostbare goederen te betalen aan bevriende stammen die hun zuidelijke woestijngrenzen bewaakten. Als gevolg daarvan waren ze totaal niet voorbereid op de zegevierende wervelwind die uit Arabië kwam na de dood van de profeet Mohammed.
Jeruzalem viel in 638 na Christus. Minder dan honderd jaar later, in 732, hadden de afstammelingen van deze woestijnstrijders met hun nieuwe religie van de islam hun weg naar het noorden gehackt als Tours (slechts iets meer dan twee uur rijden van het hedendaagse Parijs), waar ze verslagen door Karel Martel (grootvader van Karel de Grote).
Edward Gibbon zag het beroemd als een enge ontsnapping voor de christelijke beschaving. Zonder Karel Martel, schreef hij, zou de Arabische vloot zonder zeegevecht de monding van de Theems zijn binnengevaren. Misschien zou de interpretatie van de Koran nu in de scholen van Oxford worden onderwezen, en zou haar preekstoel aan een besneden volk de heiligheid en waarheid van de openbaring van Mahomet kunnen demonstreren.
Ik betwijfel of Bagdad zal vallen Isis hoewel westerse ambassades in hun gebruikelijke paniek over evacuaties lijken te raken. Het Iraakse leger zou, ondanks een slechte prestatie in sommige afgelegen gebieden, in staat moeten zijn om zijn hoofdstad te verdedigen en in ieder geval een beroep te kunnen doen op de onbeperkte steun van sjiitische milities (die, als u zich herinnert, het Britse leger in 2007 uit Basra hebben verjaagd ), en, indien nodig, de Iraanse strijdkrachten.
Desalniettemin zou de aflevering een heilzame les moeten zijn voor westerse militaire planners. Ten eerste, en het meest voor de hand liggend - behalve voor de medebewoners van Tony Blairs analytisch gecapitonneerde cel - zou het Westen niet militair mogen ingrijpen in de aangelegenheden van andere landen.
Ten tweede duiken er nu oude fanatismen op op het wereldtoneel die zich niet aan de regels houden. Ze respecteren de grenzen zeker niet: een van de eerste dingen die Isis vorige week deed toen ze uit Syrië uitbraken, was zoveel mogelijk grensposten ontmantelen als ze konden vinden. Ze beschouwen de moderne grenzen van het Midden-Oosten als een westerse koloniale oplegging – en dat zijn ze ook. Wij in het Westen lijken te denken dat deze lijnen die lang geleden op een kaart tussen roze gins zijn getekend, op de een of andere manier heilig zijn. Zij zijn niet.
Als een groep als Isis, vanuit een staande start, Bagdad in een paar dagen kan bedreigen, dan is niets veilig. Wat weerhoudt een groep fanatiekelingen ervan af te dalen op de toeristische stranden van Cyprus, of afgelegen steden in de hak van Italië? We moeten de grenzen van Europa bewaken.
President Poetin heeft misschien plannen voor Oekraïne, maar hij is volledig te vertrouwen als beschermer van de oostelijke marsen van het christendom. Onze ernstige kwetsbaarheden liggen elders. Zoals Gibbon opmerkt, trokken de bij Tours verslagen moslimlegers Europa binnen via de Straat van Gibraltar en trokken in minder dan 20 jaar duizend mijl vooruit.
Onze mediterrane flank is kwetsbaar. Ik hoop dat onze politieke en militaire leiders uiteindelijk hun doodswens voor onze manier van leven zullen overwinnen, in het besef dat het verdedigen van de Europese grenzen is wat ze al die tijd hadden moeten doen. Het is niets dat sterke zee- en amfibische troepen met het gezag om vluchtelingen en ongewensten af te wijzen niet aankunnen.
Maar er is nog een andere, veel minder geruststellende les die kan worden getrokken uit Gibbons beschrijving van de Slag om Tours - iets dat misschien te laat is om te corrigeren.
Hij beschouwde het als een militair wonder dat het voortbestaan van christelijk Europa garandeerde tegen wat hij als een diep onbeschaafd alternatief zag. Het was voor hem een essentiële Britse waarde - ondenkbaar dat iemand die het geluk had om aan deze kusten te wonen, deze niet zou delen.
Dat veel van onze zogenaamde landgenoten het tegenwoordig niet met me eens zijn, is al zorgwekkend genoeg. Maar wat me 's nachts echt wakker houdt, is dat onze gelobotomiseerde politieke elite moeite zou hebben om een duidelijk standpunt te uiten.
Ga door, een parlementslid dat niet bang is voor de zwepen of de smalle maar nog steeds carrièrevernietigende vlag van politieke correctheid: stel de heer Cameron of de heer Hague op de vloer van het Lagerhuis een directe vraag - Beschouwt u de Slag bij Tours als een voorzienigheid overwinning of een tragische nederlaag?
