Crimson Peak: is del Toro's horrorromantiek te ouderwets?
Mia Wasikowska en Tom Hiddleston schitteren in 'verslavend macabere' Victoriaanse romantiek
Guillermo del Toro's horrorroman Crimson Peak, die deze week in de Britse bioscopen te zien is, zal fans van het gothic-genre in vervoering brengen — maar is het te ouderwets voor hedendaagse horrorfans?
De film, mede geschreven door del Toro en Matthew Robbins, heeft Mia Wasikowska, Jessica Chastain en Tom Hiddleston in de hoofdrollen. Het is gevestigd in een vervallen herenhuis in Cumbria, aan het einde van de 19e eeuw, en vertelt het verhaal van de aspirant-auteur Edith Cushing (Wasikowska), die verliefd wordt op en trouwt met Sir Thomas Sharpe (Hiddleston), maar al snel ontdekt dat haar charmante echtgenoot niet is wie hij lijkt te zijn.
Veel critici waren opgetogen over de prachtige maar griezelige kijk op de gothic-romantiek van de Mexicaanse regisseur.
Robbie Collin in de Dagelijks telegram noemt Crimson Peak 'een zwijmelende, wervelende Victoriaanse romantiek bespat met het heldere bloed van klassieke Hammer-horror'. Kortom, zegt hij, 'denk aan du Maurier, maar dan goier'.
Wasikowska is 'glimmend sterachtig' en de 'hypnotiserende schoonheid van de schatkist' van Crimson Peak laat het voelen als een film uit de tijd, voegt Collin eraan toe. Del Toro doet het 'zonder een enkele postmoderne prik of grijns'.
Crimson Peak is inderdaad een ingewikkeld, kronkelig wonder van details, 'buitengewoon weelderig, gruwelijk gewelddadig', zegt Peter Bradshaw in de bewaker . Het is een verslavend kijkbare macabere Hitchcockiaanse fantasie, voegt hij eraan toe, en 'er is geen twijfel over de zwavelachtige showmanschap van del Toro'.
Scott Collura op IGN , merkt op dat Crimson Peak 'een zeer bewuste terugkeer is naar een ouderwetse gothic-horrorromantiek', maar een met een uniek moderne draai die genderrollen verandert, CGI gebruikt om zijn afschuwelijke geesten weer te geven en zijn R-rating verdient in schoppen.
Kijkers die gewend zijn aan een snellere, modernere vorm van horror/thrill-ervaring, kunnen moeite hebben om met de film om te gaan, zegt Collura. Maar voor degenen die van de methoden van del Toro houden, is Crimson Peak 'een prachtig gruwelijke ervaring'.
Andere critici hadden twijfels over de film.
In Verscheidenheid , Peter Debruge noemt Crimson Peak 'het misvormde liefdeskind tussen een rijk atmosferische gothic romance en een overrijpe Italiaanse giallo - op deze wereld gebracht door de gekke dokter zelf, horror maestro del Toro'.
Brandend van kleur en overspoeld met symboliek, het is onmiskenbaar verrukkelijk, zegt Debruge. Toch is het uiteindelijk een teleurstellend spookhuismelodrama dat misschien 'te frou-frou voor genrefans' en 'te bloederig voor het Harlequin-publiek' blijkt te zijn.
Ja, het is luguber en afgrijselijk en enorm plezierig en vaak spectaculair, zegt Andrew O'Hehir in Woonkamer . Maar het is ook dunner en minder substantieel dan het wil zijn, 'als een maaltijd die in een droom wordt gegeten'.
Crimson Peak staat vol met referenties en imitaties van een bepaald soort jaren '30 of '40 film, voegt O'Hehir toe. Als je niet precies het soort cultuurgier bent voor wie Del Toro deze film heeft gemaakt: 'Ik weet niet zeker of Crimson Peak helemaal geen zin heeft'.
