Instant Opinion: 'niets kleeft aan Donald Trump' - tot nu toe
Jouw gids voor de beste columns en commentaren op vrijdag 11 september
Jouw gids voor de beste columns en commentaren op vrijdag 11 september
Getty Images
De dagelijkse samenvatting van de Week belicht de vijf beste opiniestukken uit de Britse en internationale media, met fragmenten van elk.
1. Emma Brockes in The Guardian
over sukkels en verliezers
Niets blijft plakken aan Donald Trump. Maar zou dit een uitzondering kunnen zijn?
'Niets blijft plakken' is de algemeen aanvaarde wijsheid over Trump geworden, maar te midden van de gevolgen van het verhaal van The Atlantic vorige week waren er aanwijzingen dat dit een uitzondering zou kunnen zijn. Op sociale media meldden mensen dat Trump-liefhebbende familieleden en buren, veel van hen veteranen, voor het eerst een pauze kregen over de president. Trump zelf leek van streek, zo erg zelfs dat hij Melania uitzond om voor hem op te komen – het Atlantische verhaal ‘is niet waar’, tweette ze, en noemde het ‘activisme, geen journalistiek’ – een zeldzame interventie van de first lady. En er was lichte onrust in de peilingen. Trump had vorige week een boost moeten krijgen van de Republikeinse benoemingsconventie en al zijn 'law and order'-retoriek rond sociale onrust in Kenosha en Portland. In plaats daarvan bleef hij achter in elke swing-state poll.
2. Allister Heath in The Telegraph
over het onder druk zetten van het Britse sociale weefsel
De tweede lockdown van Groot-Brittannië zal nog verschrikkelijker zijn dan de eerste
De korte periode van semi-vrijheid van Groot-Brittannië is voorbij, en daarmee ook de hoop op een terugkeer naar culturele, sociale of economische normaliteit. We waren voorwaardelijk vrij, zo blijkt, en met een tweede golf van het virus die schijnbaar begint te breken, worden onze vrijheden ingetrokken. De onstuimige dagen van augustus, met hun gesubsidieerde maaltijden en geïmproviseerde overnachtingen, waren zo goed als het werd - een voorbijgaand, waanmoment. We gaan een nieuwe periode van onderdrukkende sociale controle in die tot de lente kan duren, een gedeeltelijke Lockdown Mark II die begint met de limiet van zes personen op bijeenkomsten. Het kan zijn dat de regering het virus onder controle zal houden door geluk (als we dichter bij kudde-immuniteit zijn dan gedacht) of vaardigheid (de autoriteiten hebben meer informatie dankzij tests en betere hulpmiddelen dan in maart). Maar als de gemeten gevallen voldoende toenemen, zoals in Frankrijk, Spanje en Israël, en als het aantal ziekenhuisopnames begint te stijgen, zoals in plaatsen zoals Marseille, zal paniek ontstaan in de ambtenarij.
3. Aly Kassam-Remtulla in Al Jazeera
aan het opduiken van een lelijke trend
Sinofobie, de nieuwe islamofobie
Net zoals 11 september een heropflakkering van islamofobie veroorzaakte, heeft de pandemie een nieuwe golf van Sinofobie gekatalyseerd. Historici hebben de Amerikaanse Sinofobie, die teruggaat tot de jaren 1850 en de sanctie ervan door de overheid, opgetekend in tal van wetten, waaronder de Chinese Exclusion Act van 1882. Hoewel er terecht veel is gemaakt over de chagrijnige nadruk van de Amerikaanse president Donald Trump op de oorsprong van het coronavirus en de lauwe reactie van het ministerie van Justitie op anti-Aziatisch geweld, doet de uitsluitende focus op deze actoren afbreuk aan een ongemakkelijke waarheid. Miljoenen liberalen en conservatieven in het hele land koesteren - bewust of onbewust - anti-Chinese sentimenten. Ze beschouwen die van Chinese afkomst en andere Aziatische Amerikanen als bekwaam en hardwerkend, maar ook sluw, eendimensionaal en clandestien. Als het virus immers in Zweden was ontstaan, zouden we dan hetzelfde soort aanvallen op Scandinavische Amerikanen zien?
4. Nick Tyrone in The Spectator
over ‘beperkte en specifieke’ diplomatie
Waarom overtreedt het VK nu het internationaal recht?
Als blijkt dat onze reputatie voor het naleven van internationale regels niet echt belangrijk is, waarom hebben we dan de moeite genomen om door te gaan met de pijn van de afgelopen vier jaar? Als het internationaal recht niet van belang was, hadden we betalingen aan de EU niet kunnen betalen, hadden we het vrije verkeer kunnen negeren en onze grens naar believen kunnen openen en sluiten. We hadden als natiestaat kunnen doen wat we wilden en de EU hebben uitgedaagd ons eruit te gooien. Dit zou win-win zijn geweest vanuit een eurosceptisch perspectief - of we mogen in de EU blijven met alle voordelen en geen van de vermeende nadelen, of ze schoppen ons eruit en Brexit gebeurt standaard. Anders gezegd: waarom hebben we niet geprobeerd onze cake te eten en op te eten?
5. Mathew Nicholson in The National
op een benadeelde archipel
De sleutel tot het autonomiedebat van Shetland, en nee, het gaat niet over onafhankelijkheid
Als Shetlanders het tij van centralisatie en bezuinigingen onverminderd voelen aanhouden, zal het draagvlak voor autonomie zeker groeien. Maar als de regering zich echt inspant om tegemoet te komen aan de zorgen van de Raad, inclusief de langlopende kwestie van interne veerbootfinanciering, kunnen sommige raadsleden misschien concluderen dat dit ver genoeg gaat om de grieven van Shetland op te lossen. Dat een van de perifere raden van Schotland het centralisatiebeleid van de Schotse regering nadrukkelijk heeft afgewezen, plaatst de SNP zeker in een lastige positie. Het kan zelfs het morele pleidooi van de SNP voor onafhankelijkheid ondermijnen. Maar het besluit om zelfbeschikking te onderzoeken is niet fundamenteel verbonden met de kwestie van de Schotse onafhankelijkheid en moet in plaats daarvan worden opgevat als een manifestatie van Shetlands verlangen naar meer lokale controle op zijn eigen voorwaarden, in welke vorm dit uiteindelijk ook wordt.
