Instant Opinion: coronavirusvergrendeling 'maakt ons tot een natie van spionnen'
Jouw gids voor de beste columns en commentaar op donderdag 14 mei
AKMEN/AFP via Getty Images
De dagelijkse samenvatting van de Week belicht de vijf beste opiniestukken uit de Britse en internationale media, met fragmenten van elk.
1. Jenni Russell in The Times
over het nieuwe tijdverdrijf van de natie: gordijn trillen
Lockdown verandert ons in een natie van spionnen
Het was een openbaring om te ontdekken hoe klaar Britten zijn om de mensen om hen heen te bespioneren, rapporteren en beoordelen in deze pandemie. Eind april waren er bijna 200.000 meldingen van inbreuken op de lockdown bij de politie gedaan, waardoor de capaciteit van veel strijdkrachten om te reageren uitgeput was. Verschillende korpsen smeekten het publiek om overtredingen zelf rechtstreeks aan te pakken, als ze dat op een veilige manier konden doen, waarbij de politie alleen voor de meest ernstige overtredingen werd ingeschakeld. Het is des te merkwaardiger omdat er de afgelopen decennia een publieke terughoudendheid is geweest om anderen te beoordelen. Mensen die hebben geklaagd over welk aspect van iemands gedrag dan ook - luide muziek, agressie, schaarse kleding, zwaarlijvige vliegtuigpassagiers die te veel ruimte innemen - hebben over het algemeen ontdekt dat de publieke woede zich tegen hen keerde. Ze zijn beschuldigd van bodyshaming, slutshaming, bemoeienis met iets dat niets met hen te maken heeft. Iedereen moet doen wat ze willen en alleen gemene bemoeials zouden het zelfs maar merken. Maar gezien de vergunning in lockdown om mee te doen aan de naleving ervan, zijn wij Britten geëxplodeerd met verontwaardiging, vergelding en afkeer.
2. Kim Fox, een cardioloog, Stephen Westaby, een hartchirurg en Karol Sikora, een oncoloog, in The Daily Telegraph
over de noodzaak aan de NHS om de normale service te hervatten
Het niet-Covid-dodental stijgt. We kunnen niet maanden wachten tot de NHS weer normaal wordt
Het is al enige tijd duidelijk dat de inspanningen van de gezondheidsdienst om het hoofd te bieden aan Covid-19 een diepgaande invloed hebben gehad op de gezondheidsresultaten van patiënten die aan andere aandoeningen lijden. Waar we getuige van zijn, is niets minder dan een ‘parallelle epidemie’, aangezien duizenden mensen zijn geweigerd of gekozen om behandeling voor ziekten zoals hartaandoeningen, beroertes en kanker te vermijden vanwege angst voor Covid-19. In deze context is de suggestie dat ziekenhuizen mogelijk pas na maanden weer normaal worden, alarmerend. De lockdown in het VK begon op 23 maart met ONS-statistieken die een zeer duidelijke verslechtering lieten zien. In april waren er in vier weken tijd ongeveer 40.000 extra sterfgevallen in vergelijking met wat normaal zou worden verwacht in deze tijd van het jaar; 30.000 hiervan werden toegeschreven aan Covid-19, terwijl 10.000 dat niet waren. Er kunnen enkele discrepanties zijn in deze statistieken, maar de algemene trend is duidelijk: terwijl het aantal Covid-19-gerelateerde sterfgevallen in een alarmerende mate is toegenomen, geldt dat ook voor sterfgevallen door niet-Covid-19-gerelateerde oorzaken. Hoe hebben we dit kunnen laten gebeuren?
3. James Moore in The Independent
om de veiligheid van kinderen voorop te stellen
Een zeldzame, aan het coronavirus gerelateerde ontstekingsziekte verspreidt zich onder kinderen. Nu scholen heropenen zou belachelijk zijn
Uit de pandemie waar Groot-Brittannië zich in het Europese epicentrum van bevindt, zijn enkele spectaculair domme verhalen naar voren gekomen. De omliggende scholen zijn daar een voorbeeld van. Ze maken heel duidelijk dat dit land en zijn regering niet alleen op het gebied van Brexit uitblinken in allround s**t-headery. Het verhaal gaat ongeveer als volgt: leraren, en vooral onderwijsassistenten die 39 pence en een pakje fruitgums krijgen als ze geluk hebben, zijn geen echte mensen, dus we kunnen de kinderen terugsturen omdat ze vrij zijn; ze krijgen geen Covid-19. Dus laten we ze bij elkaar gooien en ze laten doen wat kinderen doen; vies worden, elkaar omhelzen, naar elkaar spugen, en soms naar hun leraren en onderwijsassistenten (die geen mensen zijn, zie hierboven). Ze moeten leren! En (meer ter zake) onder onze voeten vandaan komen. Als dat betekent dat hun opvoeders er een voor het team moeten nemen, het zij zo. Dit is een oorlog, verdomme. Alleen, het lijkt erop dat kinderen misschien verbrand kunnen worden door het virus. Zelden, moet het gezegd worden. Covid-19 is een veel groter probleem voor hun grootouders (en we lijken te zijn vergeten dat het ook mensen zijn). Maar onlangs is gebleken dat een aantal kinderen op een nogal vervelende manier wordt geraakt door een zeldzame ontstekingsziekte die fataal kan zijn.
4. Simon Wren-Lewis in The Guardian
over economische bangmakerij en de bezuinigingen die daarop volgen
De angstaanjagende verhalen over staatsschuld zijn terug. Negeer hun
De lessen van wat er 10 jaar geleden gebeurde zijn eenvoudig en duidelijk. Er zou geen discussie over het tekort moeten zijn totdat de rentetarieven en de inflatie aanzienlijk beginnen te stijgen als gevolg van een overmatige binnenlandse vraag. Alleen dan zullen we weten dat het herstel volledig is. Omdat we niet weten wat voor soort herstel van de pandemie we zullen hebben, is het voorbarig om te praten over wat nodig is om de boeken in evenwicht te brengen, omdat we gewoon niet weten hoeveel er nodig is. Zo'n praatje kan op zichzelf inderdaad het herstel schaden, omdat mensen minder uitgeven als ze denken dat er belastingverhogingen komen. Reageer ik overdreven op slechts één gelekt document? Als politieke rapporten correct zijn, hebben we de druk van het ministerie van Financiën Johnson al zien overhalen om de lockdown te versoepelen voordat hij dat had moeten doen. Omdat voortijdige afsluiting alleen maar de dag vertraagt dat mensen zich veilig voelen om weer te gaan besteden aan sociale consumptie, weerspiegelde de aankondiging van zondag kortetermijnpenningen met veel grotere kosten op de lange termijn. Wat voor mij erg op bezuinigingen lijkt. Dit mogen we niet nog een keer laten gebeuren.
––––––––––––––––––––––––––––––––– Voor een overzicht van de belangrijkste verhalen van over de hele wereld - en een beknopte, verfrissende en evenwichtige kijk op de nieuwsagenda van de week - probeer het tijdschrift The Week. Start vandaag nog met je proefabonnement –––––––––––––––––––––––––––––––––
5. Charlotte Charles in The Washington Post
over haar strijd voor gerechtigheid na de dood van Harry Dunn
Een Amerikaanse chauffeur vluchtte naar huis nadat hij mijn zoon in Groot-Brittannië had vermoord. Ik wil dat ze terugkeert en gerechtigheid krijgt.
De Britse politie heeft haar werk gedaan en haar beschuldigd van het veroorzaken van de dood door gevaarlijk rijgedrag. Maar de Amerikaanse ambassade in Groot-Brittannië adviseerde haar het land te verlaten. De Britse regering verzocht om haar uitlevering, maar staatssecretaris Mike Pompeo wees het verzoek in januari af. Het ministerie van Buitenlandse Zaken noemde het uitleveringsverzoek zelf 'een flagrante mishandeling'. Is dit de manier om uw naaste bondgenoot te behandelen? Annes man is misschien wel een Amerikaanse inlichtingenofficier, maar dat plaatst haar niet boven de wet van een bevriend land. Hoewel de maximumstraf voor het misdrijf dat haar ten laste wordt gelegd 14 jaar is, wordt deze zelden opgelegd, en dan alleen in gevallen van ernstige nalatigheid met de dood tot gevolg, zoals te hard rijden of sms'en tijdens het rijden. Als de rechtbank zou vaststellen dat Harry's dood een ongeluk was (wat het zeker was), en aangezien Anne drie kinderen heeft om voor te zorgen, zou het voor haar mogelijk zijn om een niet-vrijheidsberovende straf te krijgen als Harry's vader en ik bereid waren haar te vergeven en om genade vragen. Maanden geleden vertelde onze advocaat de hare dat we daartoe bereid waren. Dus waarom kwam Anne niet terug naar Groot-Brittannië?
