Instant Opinion: Boris Johnson 'moet kalmeren' nadat retoriek lelijk wordt in het Parlement
Jouw gids voor de beste columns en commentaar op vrijdag 27 september
De dagelijkse samenvatting van de Week belicht de vijf beste opiniestukken uit de Britse en internationale media, met fragmenten van elk.
1. De redactie in The Times
op een explosieve, bijtende week in het Parlement
Slecht taalgebruik
Het lijdt geen twijfel dat hun [parlementsleden] opruiende woorden over 'staatsgrepen' en 'dictators' en beschuldigingen van fascisme hebben bijgedragen aan de koortsachtige omgeving. Nu is het de heer Johnson die moet kalmeren. Als premier draagt hij een bijzondere verantwoordelijkheid voor de toon van het publieke debat. Zijn afwijzing van klachten van vrouwelijke parlementsleden die dagelijks met de dood werden bedreigd vanwege zijn herhaalde gebruik van woorden als 'verraad' en 'overgave' als 'humbug' was onnodig beledigend. Zijn suggestie dat de manier om de nagedachtenis van Jo Cox, het Labour-parlementslid die in 2016 werd vermoord, te eren en de veiligheid van de huidige parlementsleden te waarborgen, was in te stemmen met zijn versie van Brexit, was provocerend. Als premier vertegenwoordigt hij het hele land, niet alleen de 52 procent die voor Brexit heeft gestemd. Hij zou moeten proberen te verenigen en niet te verdelen.
2. Fiona Sturges in The Guardian
over arbeidssnobisme in Britse roddelbladen
Lady Hale dronk pinten? Ze is er des te sterker voor
Sterker nog, deze slecht betaalde startersjobs scheiden de grafters van de verwende nietsnutten. Het is altijd leerzaam om te lezen over mensen als Hale, de dochter van onderwijzers die naar het gymnasium ging en tijdens haar universiteitsjaren werkte, als onderdeel van de overgebleven 'elite', versus gewone mensen als de in Eton en Oxford opgeleide Boris Johnson en Jacob Rees-Mogg. Hoeveel leden van Oxfords illustere Bullingdon Club denken we dat ze een toilet zouden kunnen ontstoppen of een kroegvat zouden kunnen verwisselen? Het land besturen is één ding, maar totdat je een afwasdienst van acht uur hebt uitgezweet, weet je niets van het leven.
3. David Millward in The Telegraph
op de moeilijke weg van Joe Biden voor de boeg
De berekende reactie van Donald Trump op de afzettingsprocedure kan zijn Democratische rivaal toch ten val brengen
Om het punt kracht bij te zetten, voegde Trump details toe van zijn oproep op 25 juli en het was behoorlijk vernietigend spul, waarmee hij bevestigde dat hij Zelensky had gevraagd een potentiële politieke tegenstander te onderzoeken – terwijl hij tegelijkertijd een grote emmer modder op Biden dumpte. In één klap heeft hij niet alleen de Democraten ertoe aangezet om aan te dringen op afzetting, maar heeft hij ook de integriteit van de huidige koploper voor de presidentiële nominatie van de partij in twijfel getrokken. Hoewel Hunter Biden nooit van enige misdaad is beschuldigd, zullen er vragen worden gesteld waarom Joe Biden, als vice-president, opriep tot het ontslag van een officier van justitie die onderzoek had gedaan naar het bedrijf van zijn zoon.
4. Hamid Dabashi in Al Jazeera
over de gedeelde band tussen gebieden die onder imperialistische dreiging staan
Hong Kong, Kasjmir, Palestina: Ruïnes van het Britse rijk in brand
De terreur van het Britse imperialisme - dat niet alleen toen maar ook nu de wereld verwoestte - is de meest historisch voor de hand liggende bron die Hong Kong, Kasjmir en Palestina verenigt, evenals de vele andere emblematische locaties van koloniale en postkoloniale rampen die we rondom ons zien. ons vandaag. Maar wat is nu precies de oorzaak van de onrust van vandaag? In Hong Kong, Kasjmir en Palestina hebben we de opkomst van drie naties, als het ware 'gedoopt' door vuur - drie volkeren, drie collectieve herinneringen, die hebben geweigerd genoegen te nemen met hun koloniale lot. Hoe harder ze worden gebrutaliseerd, des te machtiger wordt hun collectieve wil om de macht te weerstaan.
5. Matthew Karnitschnig in Politico
over de giftige relatie tussen politiek en pers in Oostenrijk
Het alt-wekelijkse kolkende Wenen
Falter (Duits voor Butterfly), opgericht in 1977, stond lang bekend om zijn anti-establishment, vaak subversieve kijk op de Oostenrijkse samenleving. Voor de meesten was het bestaan ervan voornamelijk gericht op cultureel en politiek commentaar. Onder Klenk is het meer in de richting van keiharde onderzoeksjournalistiek gegaan. In een medialandschap dat decennialang werd gedomineerd door kanalen die afhankelijk waren van de vrijgevigheid van politieke partijen en de staat, heeft Falter's onbuigzame onafhankelijkheid ervoor gezorgd dat het opvalt. Het heeft een prijs gekregen.
