Instant Opinion: Boris Johnson 'druk bezig met afschuiven' op coronavirus
Jouw gids voor de beste columns en commentaar op vrijdag 17 juli
Boris Johnson praat met CEO van de London Ambulance Service Garrett Emmerson (rechts) en voorzitter van de London Ambulance Service Heather Lawrence (links)
Ben Stansall/WPA Pool/Getty Images
De dagelijkse samenvatting van de Week belicht de vijf beste opiniestukken uit de Britse en internationale media, met fragmenten van elk.
1. Jonathan Saxty in The Daily Telegraph
over een premier die geen leiding geeft
Met de wereld in een Covid-19 neerwaartse spiraal, is Boris Johnson druk bezig de eer af te schuiven
De aankondiging van de premier [weer aan het werk] leek een oefening in het afschuiven van de eer, zowel aan gemeenteraden als aan bazen. Het lijkt onwaarschijnlijk dat werkgevers meer discretie krijgen over thuiswerkend personeel voor steden als Londen - de economische motor van Groot-Brittannië - dat een virtuele spookstad blijft. De regering heeft onlangs ook een reeks maatregelen aangekondigd die ogenschijnlijk de Britse economie moeten helpen de hoek om te draaien. Toch gaan deze maatregelen – en versoepelingsmaatregelen bovendien – niet ver genoeg om catastrofale werkloosheidsniveaus en ineenstorting van bedrijven te voorkomen zodra de verlofregeling afloopt. De dreigende mega-recessie zal precies de juiste voorwaarden scheppen voor sociale onrust... Wie weet welke conflicten - binnenlands en internationaal - er binnenkort kunnen ontstaan? Dit zijn rijpe voorwaarden voor sektarisme en interetnische conflicten, aangezien hulpbronnen schaars worden en het geld opdroogt, vooral in landen zonder de financiële vuurkracht van het VK en de VS. Maar laten we ook in die laatste landen niet zelfgenoegzaam zijn. Als mensen niets te verliezen hebben, verliezen ze het vaak!
2. Paul Krugman in The New York Times
over de komende werkloosheidscrisis
De volgende ramp is slechts een paar dagen verwijderd
Blithe ontkenningen dat Covid-19 een bedreiging vormde, maakten plaats voor luchtige ontkenningen dat snelle heropening zou leiden tot een nieuwe golf van infecties; nu de golf op ons afkomt, reageren de Republikeinse gouverneurs traag en met tegenzin, terwijl het Witte Huis helemaal niets doet. En nu is een nieuwe ramp - dit keer eerder economisch dan epidemiologisch - slechts enkele dagen verwijderd... Verhoogde [werkloosheids]uitkeringen deden dubbel werk. Ze betekenden dat er veel minder ellende was dan men anders had verwacht van een crisis die tijdelijk 22 miljoen banen wegnam; door sommige maatregelen is de armoede zelfs afgenomen. Ze hielpen ook die delen van de economie in stand te houden die niet op slot zaten. Zonder die nooduitkeringen zouden ontslagen werknemers gedwongen zijn geweest om over de hele linie te snijden in de uitgaven. Dit zou een hele tweede ronde van banenverlies en economische krimp hebben veroorzaakt, evenals een enorme golf van gemiste huurbetalingen en huisuitzettingen. Dus verbeterde werkloosheidsuitkeringen zijn een cruciale reddingslijn geweest voor tientallen miljoenen Amerikanen. Helaas zijn al die begunstigden nu nog maar een paar dagen van overboord gegooid.
3. Simon Jenkins in The Guardian
over de fouten van de invasie die worden blootgelegd
De oorlog in Irak krijgt eindelijk eens goed onder de loep genomen - van een tv-programma
Er was eens in Irak is de meest verzengende anti-oorlogsdocumentaire die ik heb gezien. In vijf delen op maandag op BBC2 is het geen knallen, gillen en huilen. Het aanbraden is niet visceraal. Het is intellectueel. Tussen de beelden van de oorlog van 2003 horen we gewoon het kalme verhaal van mensen wier leven getraumatiseerd was door het conflict, die getuige waren van de hartverscheurende obsceniteit van twee grote democratieën die dood en verderf gebruikten om de politieke agenda van hun leiders na te streven. Het laat zien dat de moraliteit van machtsprojectie sinds de middeleeuwen niet is gevorderd. Een lijk is nog steeds een lijk. Nu krijgen we tenminste te horen van de slachtoffers... Deze documentaire (en het bijbehorende boek) brengt de volledige omvang van de oorlog in Irak naar voren. Een valse vrijheid kostte naar schatting een kwart miljoen Irakezen het leven. Het heeft een regio gedestabiliseerd en ongetwijfeld bijgedragen aan de ineenstorting van de orde in Syrië. Het deed niets om het terrorisme in Groot-Brittannië of elders een halt toe te roepen, integendeel zelfs.
4. Molly Roberts in The New York Times
over het fragiele evenwicht tussen politiek en wetenschap
Anthony Fauci bouwde een wapenstilstand. Trump maakt het kapot.
Wij mensen vertrouwen al bijna 40 jaar op Fauci, ook al is het vertrouwen zelf bijna achterhaald. Conservatieven die zo conservatief zijn als Rep. Liz Cheney (R-Wyo.) sprongen in zijn verdediging op Twitter toen hij werd aangevallen en noemden hem 'een van de beste ambtenaren die we ooit hebben gehad'. .) hem tijdens een hoorzitting van het congres berispte, voelde de tegendraadse wetgever zich genoodzaakt om de onwillige coda toe te voegen, 'zo veel als ik u respecteer.' Wetenschap en partijpolitiek lijken in onze tijd inherent met elkaar in conflict te zijn. De ene draait op feiten gecentreerde realiteit, de andere op puntscorende spin. Maar Fauci heeft meer dan enig ander figuur een generatievrede tussen de twee werelden bewerkstelligd. Nu de pandemie van het coronavirus een reeds verscheurd land heeft verdeeld tussen degenen die geloven dat de ziekte een allesoverheersend gevaar is en degenen die geloven dat het gevaarlijk overdreven is, is het eerlijk om te vragen: hoe is deze man de enige scheidsrechter van het land geworden trusts - en hoe gaan we het ooit redden als hij er niet meer is?
5. Ed Conway, redacteur economie bij Sky News, in The Times
over het eenvoudig maken van belastingen
Laten we een vreugdevuur houden van elke belastingstaaf
Laten we beginnen met de drie belangrijkste redenen om überhaupt belastingen te heffen. De eerste en meest voor de hand liggende is om geld in te zamelen om de staat te financieren - de fiscale doelstelling. Ten tweede gebruiken we belastingen als een instrument om geld te herverdelen, meestal van rijk naar arm. Ten derde gebruiken we belastingen om mensen te ontmoedigen om dingen te doen: tabaksheffingen om mensen te stoppen met roken, suikerbelastingen om zwaarlijvigheid te bestrijden, brandstofheffingen om te voorkomen dat mensen de wegen vervuilen... Het gaat niet alleen om de veelheid aan verschillende tarieven, toeslagen en achterpoortjes, maar om de fundamenten. We belasten de verkeerde dingen. Dat is waar de progressieve verbruiksbelasting om de hoek komt kijken. Het overkoepelende principe is dat je mensen niet belast op wat ze verdienen, maar op wat ze uitgeven. Dit is niet helemaal hetzelfde als alles afschaffen en vervangen door een opgevoerde btw-versie - eigenlijk is het iets eenvoudiger.
