Ed Sheeran vs. Marvin Gaye - en nog vijf plagiaatgevechten
Jury beslist of Engelse singer-songwriter Marvin Gaye in 2014-hit Thinking Out Loud heeft gekopieerd
Ed Sheeran in concert in de Ziggo Dome in Amsterdam
Op deze inhoud rust copyright.
Een jury zal beslissen of Ed Sheeran een hit van Marvin Gaye heeft opgelicht in zijn single Thinking Out Loud uit 2014, nadat een Amerikaanse rechter een verzoek tot afwijzing van een plagiaatrechtszaak had afgewezen.
Advocaten die de nalatenschap van Gaye's co-schrijver Ed Townsend vertegenwoordigen, beweren dat elementen van Sheeran's Grammy-winnende single, van zijn album X, zijn verwijderd uit het nummer Let's Get It On van de legendarische soulzanger uit 1973.
Sheeran heeft elke vorm van plagiaat ontkend en verzocht om verwijdering van de zaak, maar de New Yorkse districtsrechter Louis Stanton heeft geoordeeld dat het door moet gaan.
In een beslissing die donderdag openbaar werd gemaakt, noemde de rechter substantiële overeenkomsten tussen de nummers, evenals gelegenheden waarbij de Engelse singer-songwriter beide nummers zong als een medley tijdens live-optredens. NME .
Het is een van de twee rechtszaken die zijn aangespannen tegen Sheeran en co-schrijver Amy Padge waarin wordt beweerd dat er overeenkomsten zijn tussen zijn hit uit 2014 en het erotische volkslied van Gaye.
In de tweede klaagt Structured Asset Sales (SAS), dat een derde van het landgoed van Townsend bezit, 100 miljoen dollar aan. Sky News rapporten. De rechtszaak beweert dat Sheeran en Padge melodie, ritmes, harmonieën, drums, baslijn, achtergrondkoor, tempo, syncope en looping uit Gaye's hit hebben gehaald.
Sheeran is verre van de eerste bekende muzikant die wordt beschuldigd van het afzetten van hitmakers uit het verleden. Hier zijn vijf andere gevallen van plagiaat die de muziekindustrie verdeelden:
Got To Give It Up, Marvin Gaye/Blurred Lines, Robin Thicke ft. Pharrell Williams
De teksten van Blurred Lines bleken controversieel te zijn, waarbij critici zeiden dat ze ambivalent waren over het concept van toestemming. Het deuntje zelf kwam ook onder de loep vanwege de overeenkomsten met Marvin Gaye's hit Got To Give It Up uit 1977.
Gaye's familie klaagde co-schrijvers Robin Thicke en Pharrell Williams aan, omdat ze te veel van het funky geluid van het nummer uit 1977 in hun single uit 2013 hadden verwerkt. Een rechtbank in LA stemde ermee in en kende de familie Gaye de helft van de toekomstige royalty's van het lied toe en beval Thicke en Williams om $ 5,3 miljoen (£ 4,3 miljoen) aan schadevergoeding uit te betalen - 'een van de grootste uitbetalingen in de geschiedenis van muziekauteursrecht', zegt Rollende steen .
Brave, Sara Bareilles/Roar, Katy Perry
Brave en Roar werden beide uitgebracht in 2013 en zouden in aanmerking komen voor een plek op elke vrouwelijke empowerment-afspeellijst die het zout waard is, maar sommige muziekfans beweerden dat de overeenkomsten tussen de nummers veel verder gingen.
'Brave by Sara Bareilles' en 'Roar by Katy Perry' hebben hetzelfde ritme en geluid. Ik kan het niet geloven
— Rhonie (@ramerrera_) 25 januari 2017
Bareilles verwierp het idee dat Perry haar lied had gekopieerd, maar vertelde de... Hollywood-verslaggever ze genoot van de extra aandacht die de controverse haar single gaf. 'Ik had zoiets van, 'Jullie willen ergens [gek] van worden en mijn muziek kopen, dat is geweldig',' zei ze.
Ob La Di, Ob La Da, The Beatles / You Don't You Get a Job?, The Offspring
Toen punkrockband The Offspring Why Don't You Get a Job uitbracht? van hun vijfde album, Americana, in 1999, suggereerden sommige critici dat het nummer meer dan een voorbijgaande gelijkenis bevatte met de single Ob La Di, Ob La Da van de Beatles uit 1968.
Eigenlijk, MTV meldde destijds dat een DJ uit Los Angeles zijn spelen van de Offspring-track afwisselde met fragmenten uit de Beatles-hit. Er werd echter nooit actie ondernomen met betrekking tot de vermeende gelijkenis.
He's So Fine, The Chiffons/My Sweet Lord, George Harrison
Op het eerste gezicht lijken de doo-wop-klassieker uit 1963 en George Harrisons soulvolle eerbetoon aan Hare Krishna uit 1971 niet veel gemeen te hebben. Maar toen de auteursrechthebbende van het eerdere nummer de voormalige Beatle aanklaagde, gaf Harrison toe dat de twee composities muzikaal erg op elkaar leken en bood aan om de zaak te schikken.
De auteursrechthebbende wees zijn aanbod af, wat leidde tot een notoir langdurige rechtszaak. In 1976 oordeelde een rechter dat Harrison het deuntje 'onbewust had gekopieerd'. De voormalige Beatle werd veroordeeld tot het betalen van schadevergoeding, hoewel de finesses van de zaak pas in 1998 definitief werden geregeld.
Sweet Little Sixteen, Chuck Berry/Surfin' USA, The Beach Boys
Chuck Berry's unieke geluid, een mix van rock-'n-roll met country, beïnvloedde honderden aspirant-pop- en rockmuzikanten. Maar blijkbaar inspireerde het de Beach Boys een beetje te veel toen ze een van hun bekendste hits schreven, Surfin' USA.
'Er is hier geen ruzie', zegt Gevolg van geluid . 'Surfin' USA is hetzelfde nummer als Sweet Little Sixteen, oké.'
Componist Brian Wilson beweerde dat het nummer een 'eerbetoon' aan Berry was, maar met een plagiaatrechtszaak die waarschijnlijk leek, gaf Beach Boys-manager Murry Wilson Chuck Berry een songwriting-credit op het nummer.
